Vliegende bom

Start
Omhoog

 

Een vliegende bom valt in Turnhout !

Op 16 maart 1945 valt een vliegende bom op één van de drie boerderijen van Gust Broeckx op het einde van wat nu de Mesesstraat heet. Elisa Broeckx, een nichtje van Gust, was één van de eersten ter plaatse en deed als 85-jarige ooggetuige haar verhaal aan Het Bezemklokje.

In 1945 woonde zij met haar ouders en negen broers en zussen in Oosthoven op de splitsing naar Oud-Turnhout. Omstreeks 10.00 uur - die 16de  maart - klonk tot in Oosthoven een luide knal. Adriaan Van Miert, vader van politicus Karel Van Miert, riep tegen Elisa: “Het is bij Peerke Govers!” Elisa pakte de fiets van aalmoezenier Mertens van Ravels en reed zo snel ze kon naar de plaats van het onheil. Ze kwam er aan voor het gebied werd afgezet door de hulpdiensten (waarschijnlijk PLB en Rode Kruis). Een V1-bom, in Ravels door het afweergeschut neergehaald, was neergekomen op de zijgevel van de middelste van de drie boerderijen. Deze werd op het gelijkvloers bewoond door Peerke Govers, zijn echtgenote Jeanne Caers, hun kinderen Alfons, Jan en Els en zijn zus Josephina. Op de eerste verdieping van de hoeve woonden Jan Broeckx, zoon van Gust, met zijn echtgenote Marie van Dun en hun kinderen Jozef en Maria.

De woning van Peerke lag door de inslag voor een groot gedeelte in puin, de zijgevel was volledig ingezakt.  Twee van zijn zoons, zijn zus Josephina en op de bovenverdieping Marie Van Dun en haar zoontje Jozef vonden de dood. Maria, het enkele weken oude zusje van Jozef, werd ondersteboven in haar wiegje gevonden, maar overleefde de klap. Het was Elisa, onze verslaggeefster, die zich over het meisje ontfermde en haar naar de familie van Marie Van Dun in de Begijnenhoef, Begijnendreef bracht.

Door een ongelukkig toeval waren in de woning van Peerke ook Lien Willemsen, schoonzus van ooggetuige Elisa, en haar vier kinderen aanwezig. Deze vier kinderen kwamen om en Lien zelf werd zwaargewond aan haar voet. Het gezin woonde in feite aan de Kastelein, maar aan brug 1 waren al verschillende keren schoten gelost en daarom hadden ze besloten om tijdelijk op de boerderij van Peerke te komen wonen. Peerke en zijn gezin gingen immers verhuizen naar de boerderij ernaast, die leegstond na het overlijden van zijn vader.

De V-1 was tot in de kelder van de woning doorgedrongen. Het varken dat er in de pekel lag werd nadien niet meer teruggevonden. In de schuur tegenover het huis waren de koeien hevig aan het loeien: ze waren door de stalvloer in de beerput gezakt.  

In het huis ernaast bewoond door Gust Broeckx werd door de kracht van de explosie de kachel in de woonkamer gekatapulteerd. De echtgenote van Gust, Wis Ceuppens, werd hierdoor zwaar verbrand maar overleefde de ramp. 

In de derde boerderij, die leegstond sneuvelden enkel ruiten en dakpannen.

De begrafenisplechtigheid van de negen slachtoffers vond plaats in de kerk van Het Goddelijk Kind aan de Steenweg op Oosthoven. Heel veel mensen wilden afscheid nemen van de slachtoffers. De ouders van Elisa verzorgden de koffietafel in hun boerderij te Oosthoven.

Het doodsprentje en het overlijdensbericht heb ik uit de archieven kunnen lichten om bij dit artikel af te drukken. Het is uitzonderlijk dat zoveel mensen samen op één brief voorkomen. Dat deze gebeurtenis een diepe indruk heeft nagelaten op de bewoners van de buurt is overduidelijk.

Nu zijn de drie boerderijen aan het eind van de huidige Mesesstraat afgebroken. De getroffen boerderij van Peerke en die van zijn overleden vader al kort na de inslag. De hoeve van Gust Broeckx pas vele jaren later. Rondom de boerderijen stonden eertijds een veertigtal fruitbomen. Verder behoorden er weilanden, hooiland en akkers voor het poten van aardappelen bij. De familie Broeckx hield ook koeien en varkens en bezaten samen met hun familie in Oosthoven, die ook boerden, één paard om te ploegen. 

Tot vorig jaar woonde Elisa in de Mesesstraat, op nauwelijks honderd meter afstand van waar vroeger de drie boerderijen stonden. Ze was niet meer zo goed te been en verhuisde naar de flatjes in de Albert Van Dijckstraat. Dit verhaal verhuisde mee…maar zal ook ons nog lang bijblijven.

Marc Cornelis

© Dani Bellemans & Het Bezemklokje 2011-2018
laatste wijziging op 20/03/2019