Emmerans

Start
Omhoog

 

Emmerans, 100 jaar ‘Nieuwwasserij, Droogwasserij en Ververij’ in de Warandestraat.

Ongeveer 100 jaar geleden, rond 1910, begonnen de grootouders van Emmy Weemaes in de Sint-Antoniusstraat met het droogkuisen van alles wat niet in water kon gewassen worden. Droogkuis is het chemisch reinigen met een solvent en met stoom. Deze vloeistof onttrekt vuil en vet aan het textiel zonder het te belasten. Jozef Janssens (°1887 + 1968) en Emmerans Meeuwis (°1887 + 1964) stonden samen in de zaak, die de naam van Emmy’s grootmoeder kreeg. Een aantal jaren later verhuisde ‘Emmerans’ naar de Warandestraat nr. 37, waar ze in 2010 nog steeds gevestigd is. Jozef Janssens kocht het huis dat voordien eigendom was geweest van de drukkerij Glenisson. Als je de gevels eens goed bekijkt vanaf de Sint-Antoniusstraat richting de Grote Markt, dan zal je merken dat bijna alle bovengevels er ongeveer hetzelfde uitzien.

De ouders van Emmy, Antoon Weemaes (°1913 + 1994) en Wisje Janssens (°1913 +1999) kwamen vanzelfsprekend mee in de zaak. Het is vanaf deze periode dat de derde generatie, Emmy Weemaes (° 1947), nog heel wat interessante verhalen kent.

We laten Emmy aan het woord: “De zaak van mijn grootouders was altijd open, ook op zondag, van ’s morgens tot ze gingen slapen. Ik weet nog heel goed dat de tafel vol lag met witte stijve cols. Ze werden gesorteerd volgens grootte en allemaal genummerd, zodat ze aan de juiste klant terug konden afgeleverd worden. De witte col behoorde tot het herenkostuum van de burgerij van Turnhout en omstreken. Naast broeken, jassen, hemden en gordijnen werden er bijvoorbeeld ook communiekleedjes binnengebracht. Deze sierlijke kleedjes gingen van kind op kind en waren vaak gemaakt in ‘Organza’. De Juffrouwen Wouters op het Zegeplein en juffrouwen Geuns op de hoek van de Leopoldstraat en de Gasthuisstraat verkochten deze communiekleding. Na de droogkuis werd deze kleding met een verwarmde ijzeren krultang uren bewerkt tot alle kanten golfjes terug in de plooi lagen. Een tijdje geleden heb ik de krultang nog eens boven moeten halen, en merkte dat dit een heel secuur werkje is.

Wisje Janssens, mijn moeder, ontwierp ook borduurtekeningen voor bedlinnen en tafelkleedjes. Bloemmotieven, kindertekeningen en de initialen van de klant werden gekozen uit de hele map met modellen die ik steeds heb bijgehouden. Het borduren zelf werd machinaal gedaan in Deurne bij o.a. de firma Leduc. Vermoedelijk werd de tekening met een carbonpapier overgezet op de lakenstof, die op rol werd aangeleverd door de klant.

Een derde pijler was de ververij. Bij sterfgevallen werd wit of lichtgekleurde kleding vaak binnengebracht om zwart te kleuren voor de rouw. Ik herinner me dat achter de toog of in de etalage jarenlang een bordje heeft gestaan met ‘Rouw in 12 ure’. De mensen leefden nog niet met de ‘wegwerpmentaliteit’ van nu.

Bedankt Emmy, wij vonden het als bestuur van Het Bezemklokje meer dan de moeite waard om je getuigenis te bewaren en te mogen delen met onze lezers.

Voor het volledige artikel verwijzen we naar ledenblad - Editie Juni 2010.
Referentie Artikel.

Auteur: Emmy Weemaes en Marc Cornelis
Datum van publicatie: Juni 2010

© Dani Bellemans & Het Bezemklokje 2011-2018
laatste wijziging op 20/03/2019